Studia Gregoriańskie IV – 2011

Alberto Turco, Neuma i modus. Część I 
Relacja między znakiem graficznym a strukturą melodyczną kieruje uwagę na jeden z fascynujących tematów: początek śpiewu gregoriańskiego. Myślę rzeczywiście, że wielu ludzi przynajmniej jeden raz zadało sobie pytanie: dlaczego w IX wieku chorał został spisany w pewien sposób (paleo) oraz, w konsekwencji, jak dziś powienien być odczytywany (semio).

Nino Albarosa, Mensuralizm wobec rytmu gregoriańskiego 
W artykule Per una nuova lettura degli elementi neumatici: la Bewegungstendenz nel canto gregoriano, opublikowanym w 1987 roku na łamach Studi Gregoriani, przedstawiłem, jeśli można tak się wyrazić in nuce, myśl ojca Cardinea, o możliwości ruchu rytmicznego w kierunku dolnym. Zacytowałem również myśl kolegi Göschla, który w 1985 r. w pierwszym numerze Beiträge zur Gregorianik również ogólnie stwierdził: „In den gregorianischen Melodien gibt es auch kleinste rhythmische Artikulationen im Sinne geringfügiger rhythmischer Drehpunkte, die weder durch die Art der Gruppierung noch durch wortspezifi sche Zeichen und Angaben angewiesen, sondern in der Bewegungstendenz der Melodien begründet sind”.

Johannes Berchmans Göschl, Jedność w wielości: podstawy interpretacji śpiewu gregoriańskiego
Wielki tytuł IX Międzynarodowego Kongresu AISCGre, który spowodował, że zebraliśmy się w Poznaniu, wyraża jedność fundamentalnych kwestii dotyczących interpretacji śpiewu gregoriańskiego oraz wielość indywidualnych możliwości tej samej interpretacji. Na początek wybrane spostrzeżenia ogólne.
 

Spis treści

Korzystając z tej strony, wyrażasz automatycznie zgodę na zapis lub wykorzystanie plików cookies. Twoja przeglądarka internetowa umożliwia Ci zarządzanie ustawieniami tych plików. Jeśli nie chcesz, by ta informacja wyświetliła się ponownie, kliknij "zgadzam się".